Στον οικισμό Αγκώνας, στο βορειοδυτικό τμήμα της Κεφαλονιά, η ΜORPHÓ σχεδίασε μια νέα ξενοδοχειακή μονάδα τριών αστέρων, δυναμικότητας δέκα δωματίων και είκοσι κλινών. Η σχεδιαστική ομάδα ανέλαβε το συνολικό hotel concept, τον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό και την εκπόνηση των οριστικών μελετών για την έκδοση οικοδομικής άδειας, προσεγγίζοντας το έργο ως μια σύγχρονη τουριστική πρόταση που συνομιλεί ουσιαστικά με το τοπίο και την ιστορία του τόπου.
Ο Αγκώνας αποτελεί έναν μικρό ορεινό οικισμό, σε υψόμετρο περίπου 224 μέτρων, με θέα προς το φυσικό ανάγλυφο της δυτικής Κεφαλονιάς. Η σημερινή του μορφή έχει διαμορφωθεί σε μεγάλο βαθμό μετά τους σεισμούς του 1953, γεγονός που έχει οδηγήσει σε έναν οικιστικό ιστό χωρίς έντονα, αυστηρά παραδοσιακά μορφολογικά χαρακτηριστικά, αλλά με μια πιο απλή και ανθρώπινη κλίμακα. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το έργο καλείται να ισορροπήσει ανάμεσα στην ανάγκη ένταξης στο υφιστάμενο περιβάλλον και στη διατύπωση μιας καθαρής, σύγχρονης αρχιτεκτονικής ταυτότητας.
Βασική σχεδιαστική αρχή αποτελεί η δημιουργία μιας μονάδας μικρής κλίμακας, που προσεγγίζει την έννοια του boutique hospitality, όπου η εμπειρία του επισκέπτη συνδέεται άμεσα με το τοπίο, τη θέα και την αίσθηση ιδιωτικότητας. Ο κτιριακός όγκος διασπάται σε επιμέρους ενότητες, μειώνοντας την οπτική του ένταση και επιτρέποντας την ομαλή ένταξή του στον οικισμό, ενώ οι χαράξεις και οι φυγές οργανώνονται με γνώμονα τον προσανατολισμό και τη θέα. Οι υπαίθριοι χώροι, ιδιωτικοί και κοινόχρηστοι, λειτουργούν ως φυσική προέκταση των εσωτερικών χρήσεων, ενισχύοντας τη βιωματική διάσταση της διαμονής, ενώ οι κολυμβητικές δεξαμενές εντάσσονται οργανικά στη σύνθεση ως βασικά στοιχεία της συνολικής εμπειρίας.
Η αρχιτεκτονική πρόταση κινείται συνειδητά στο μεταίχμιο μεταξύ παράδοσης και σύγχρονου σχεδιασμού. Ενώ η ένταξη στο δομημένο περιβάλλον και ο σεβασμός στην τοπική αρχιτεκτονική αποτελούν βασικές παραμέτρους, εξίσου σημαντική είναι η ενσωμάτωση σύγχρονων μορφολογικών χαρακτηριστικών που εκφράζουν με σαφήνεια τον χρόνο κατασκευής. Η πρόθεση δεν είναι η μίμηση της παραδοσιακής μορφής, αλλά η δημιουργία μιας αρχιτεκτονικής που συνομιλεί με αυτήν, διατηρώντας τον ήπιο χαρακτήρα του οικισμού, χωρίς να ανταγωνίζεται το φυσικό περιβάλλον. Αντίθετα, επιδιώκεται μια ισορροπία όπου το νέο κτίσμα εντάσσεται διακριτικά στο τοπίο, ενώ ταυτόχρονα αποτυπώνει τις τάσεις και την αισθητική της σύγχρονης εποχής.
Η υλικότητα και η μορφολογία ακολουθούν αυτή τη λογική, με επιλογές που αντλούν από τη μεσογειακή παλέτα και τις φυσικές υφές, αποδίδοντας ένα αποτέλεσμα διαχρονικό και λιτό. Το έργο επιδιώκει να αποτελέσει μια ήπια αλλά ουσιαστική παρέμβαση στον οικισμό, αναβαθμίζοντας την τουριστική εμπειρία της περιοχής και αναδεικνύοντας τη δυναμική της σύγχρονης ελληνικής αρχιτεκτονικής όταν αυτή προσεγγίζει τον τόπο με σεβασμό, μέτρο και σαφή σχεδιαστική πρόθεση.
